WONEN IN ITALIË – Jaarlijkse uitputtingsslag met het hout
Bekaf. Alles doet me zeer. Het hout voor de winter is gisteren gebracht. Op het parkeerplaatsje naast m'n huis waar normaal de Panda staat, had leverancier Federico 20 quintale (1 quintale=100 kilo) hout gestort. Een flinke berg.
Iedereen hier weet wat dat betekent: werk aan de winkel. Je moet het hout zo snel mogelijk naar de opslagplek brengen (het kan gaan regenen!) en daar moet je het stapelen. Ik heb een mooie droge opslagplek onder een afdak.
Normaal doen we dat met vier man maar dit jaar is Guglio geopereerd aan staar en mag hij niks tillen en bij Giorgio is tot mijn grote verdriet weer een tumor ontdekt, hij zit in de medische molen.
Gistermorgen om kwart voor negen ben ik al begonnen armen vol hout naar m'n houtopslag te brengen op het terras naast de keuken. Terwijl ik bezig was, kwamen er wat dorpgenoten voorbij.
Het effect liet niet lang op zich wachten. Vanmiddag meldden de eerste helpers zich: Guido en Silvia. Zodra ze hoorden dat ik er alleen voor stond, kwamen ze helpen. Hij had een kruiwagen meegenomen, wat het werk gemakkelijker maakte.
Ik heb meer dan 10.000 stappen op mijn stappenteller van het alleen maar heen en weer lopen van de berg hout naar de opslag. Tja dit is nou typisch een voorbeeld van het plattelandsleven hier.
En dat nadat ik vorige week zo was verwend
door mijn vrienden René en Marco uit Amsterdam die hier zo'n tien dagen zijn geweest. Ze logeerden in hun oude huis dat ze verkocht hebben.
Ze wilden nog eens oude plekjes terugzien en herinneringen ophalen. Ze kwamen me vaak om kwart over negen al ophalen om weer een nieuwe gezellige uitstap te maken.
Zo gingen we een dagje naar Alessandria. Daar was ik nog nooit eerder geweest. Geen wereldwonder, maar toch een heel aardige stad met al die kenmerken die het toch een typisch Italiaanse stad maken.
Een paar mooie piazza's, een mooie Dom, een labyrint van straten in de oude stad met leuke terrassen en winkels. Na een paar dagen hadden we al een vast programma.
Bij aankomst koffie met een lekker zoet broodje. Om half twaalf een prosecco. Om half twee op zoek naar een restaurant voor de lunch en op weg naar huis nog een stop voor een ijsje of een drankje.
We hebben ook bij elkaar gegeten en bij onze Bosnische vrienden Giorgio en Rada, die we vorig jaar nog gedrieën in hun vakantiehuis in Bosnië hebben opgezocht.
Een domper was dat Giorgio dus weer onder het mes moet. Opnieuw is er een tumor bij hem gevonden. Gelukkig is hij ingekapseld en zijn er geen uitzaaiingen. Giorgio zelf is mega-optimistisch. Volgende week hoort hij wanneer hij wordt geopereerd.
Ondertussen staat de gang hier vol zakken met tulpenbollen. Naast de houtlevering ook een teken dat de winter niet lang meer op zich laat wachten. Bollenboer Albert van Bentem, die een huis hier in de buurt heeft, zet ieder najaar zakken met tulpenbollen in mijn tuin, bedoeld voor heel Mombarcaro.
Gisteren heb ik een bericht op de dorpsapp gezet, dus kwamen de eersten vandaag al bollen halen. Tulpen.....wat zal ik blij zijn als de eersten hun kopje boven het zand uitsteken. Dan is het april, lente!!! en is de winter weer voorbij.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
